Plafond van Bescheidenheid volgt geen strak stappenplan. Je stapt geen methode binnen, maar een werkruimte.
Een plek om te vertragen, te onderzoeken wat er speelt en woorden te vinden voor vragen die misschien al langer aanwezig zijn.
Gesprekken vormen de kern. Daarnaast werken we met beelden, korte schrijfopdrachten en oefeningen die iets zichtbaar maken wat eerder nog diffuus was.
Soms helpt een fysieke opstelling om te voelen wat eerder alleen een gedachte bleef. Ook gebruiken we kleine rituelen die een overgang markeren zonder dat het groot of zwaar wordt.
Onderweg betrekken we vrouwelijke denkers die woorden vonden voor ervaringen die lang moeilijk te benoemen waren. Hun inzichten werken als spiegel: ze helpen scherper te zien wat bij jou zelf speelt.
Inzichten kunnen een eerste barst geven.
Een uitgesproken zin kan iets verplaatsen.
Een keuze die eerder bleef liggen kan ineens mogelijk blijken.
Er is wel structuur, maar geen strak pad.
Het doel is niet ergens aankomen. Het gaat om helderder zien wat voor jou klopt en van daaruit bewegen. Merken dat je taal verandert. Beslissingen duidelijker worden. Ervaring gewicht krijgt in plaats van relativering.
Aan het einde kijken we samen terug op wat er in beweging is gekomen en wat je meeneemt naar je eigen leven en werk.